بسم الله الرحمن الرحيم
«في التوسل بصاحب عرش الرضا، الإمام علي بن موسى الرضا (عليه السلام)
فارغ مرا ز رهگذر صبح و شام کن
کار مرا به گردش چشمی تمام کن
أرحني من الدهر صبحًا مساءً
وأتمم بنظرةِ عينٍ مرامًا
بگشای صفحهای دگر از دفتر جمال
بیتی فزون بر این غزل ناتمام کن
وفتّحْ من الحُسن بابًا جديدًا
وزد بيتَ شعرٍ، وأحسن ختامًا
ای یادگار ساقی کوثر اباالحسن(ع)
گاهی نظر به جانب این تشنهکام کن
أيا نجلَ ساقي الجنانِ عليٍّ
فملْ نحوَ ظمآنَ يرجو اهتمامًا
ای حکمران کشور دل با کرشمهای
زیر و زبر قرار دل خاص و عام کن
تملّكتَ قلبي بسحر الدلالِ
وزلزلْ خواصًّا، وزلزلْ عوامًا
بنمای ره به مُلک رضا، جان خسته را
مرغ رمیده را به شکر خنده رام کن
وخذ مهجتي نحو مُلك الرضا
وروّض حمامي، وأهدِ ابتسامًا
اینک هزار دست تمنّا گشوده بین
دست کرم گشاده به رسم کرام کن
ترى ألفَ كفٍّ لشوقٍ تُمدُّ
فجُدْ، وامدُدِ الكفَّ جودَ الكراما
دارالشّفای آتش و آب است این سرای
سوز دل مرا به نمی التیام کن
وهذي الديارُ شفاءُ اللهيبِ
فداوِ بقطرةِ ماءٍ ضِرامًا
دیری است زاشیانه جدا ماندهای «امین»
غربت بس است رو سوی آن کوی و بام کن
أمينُ، أطلتَ النوى عن حِماكَ
فدعْ غربةَ الروح، يمِّمْ مقامًا
دانم که مستمند و تهیدست و بیکسی
از بارگاه فیض رضا(ع) توشه وام کن
وإن كنتَ مُعدَمَ كفٍّ وحيدًا
فمن باب فيض الرضا خذ قِوامًا
و آنجا که آمد و شد خیل ملائک است
کنجی گزین و تا به قیامت مُقام کن
وحيث ملائكةُ الله تغدو
فخذْ في زواياه ركنًا دوامًا
السيد علي الخامنئي»
ملاحظة: «أمين» هو الاسم الشّعريّ للإمام الشهيد الخامنئي (قدس الله نفسه الزكية)
